"Wszyscy przeklęci, potępieńcy są napiętnowani nieodwołalnie szyderczym śmiechem, który dźwięczy im w uszach. Śmiech szaleńca, opętanego przez diabła jest intymnie powiązany z niełaską dawnego upadku, z degradacją cielesną i moralną. Staje się on szubrawcem, podążającym za władzą, która nakazuje nam wycofanie się z absurdu, ślepej i irracjonalnej wiary, że istnieje sprawca zwany Bogiem." (A.M.)

 

Co to jest post postmodernizm? Czy to jest to co grają w miejscowym teatrze, studiu telewizyjnym, to co puszczają w przychodni lekarskiej czy sex shopie? . To wcale nie początek czegoś nowego albo koniec czegoś starego, ale katastroficzna, ponieważ zabawna, degradacja współczesnej kultury do całego szeregu scen paniki na końcu wieku. 

 

Jeden z nich zmuszony do opieki nad pijanym, zataczającym się ojcem. Drugi przechadza się po szkole z aparatem w ręku fotografując napotkane osoby. Trzeci idzie do swej dziewczyny. Czwarty dyskutuje na lekcji fizyki. Inni kończą lekcję wf-u, zaglądają do swych szafek, myją się, malują, rozmawiają w kafejce, jedzą, idą do ubikacji, śmieją się, spoglądają apatycznie, przechadzają się korytarzem, grają w gry komputerowe. Nie dzieje się tu nic niezwykłego. Żadnych sygnałów, ostrzeżeń, zapowiedzi. Dzień jak każdy inny, typowe amerykańskie przedmieście, typowa szkoła, piękna jesień, niebieskie niebo. 

 

"Koncentracja słuchania rocka sprowadza się do 4 głównych tematów: seks, bunt, fałszywa religia, wpływ szatański"…Od kilku tygodni w kolejnych częściach cyklu "Uwaga!... Idą z gitarami" macie okazję zapoznać się z obszernymi fragmentami artykułu księdza J. Regimbaulda, który ukazał się w 1983 roku na łamach "Dieu est emoure". To już koniec. 

 

Stałem w łazience przed lustrem wpatrując się intensywnie we własne nienaturalnie powiększone źrenice, które wydawały się poruszać niezależnie od siebie. Kiedy zastanawiałem się głupio: w jaki sposób coś takiego jest możliwe i czy będę mógł kiedyś to powtórzyć przed znajomymi, nieoczekiwanie przeszył mnie lodowaty dreszcz. Mimo, że nie straciłem pewności siebie, mina na mojej twarzy mówiła coś innego. Stałem tak przez chwilę dziwnie sparaliżowany, gdy usłyszałem swój własny głos: "Jestem terminalem większej bazy". Zobaczyłem w lustrze jak moje usta rozciągają się powoli w grymasie uśmiechu. Za moment miał się rozpocząć nowy rok.